Reinhold Hartmann

Text "Max und Maurice"
A Festspillbesuch
Endlich Kartn kriecht,
gfreit wie Sau,
schee ogezong und gwaschn,
mitn Bus zum Festspillhaus gfohrn.
Neiganga, hieghoggd,
die Musik oghorcht.
In der Pause beim Kropf a Seidla gsuffn.
Widder neiganga,
hieghoggd,
haamganga.
Net eischlofn kenna,
a Flaschn Wein gsuffn,
am nächstn Frieh einen Ulmers draufghabt.
Etz waasi:
Vom Wonger seiner Musik kriegst Kupfweh.
Flugzeuge
Weißa Straafn am Himml,
rieber, nieber
nauf und nunter
manchmol aa kreiz und quer
moln a Muster hie.
Weißa Straafn am Himml,
zwa neberanander,
schaust widder hie,
sinsa fort.
Weißa Straafn am Himml,
wo kumma sa her,
wo genga sa hie?
Schau, do kummt scho widder aaner
fortna weiter, hie und her.
Weißa Straafn am Himml.
Gedankn vo an aldn Haus
Ganz allaa steh iech etz doo,
meina Nochbern sin davo
wall mir tun denn Fortschritt störn,
drum kummas mit der Abrißbern.
Vorher wor a ganza Ressn
vull mit klaana Haisla gwesn
mit Fachwerk und mit Schieferdoch
etzat sin die Dächer floch.
Floch is aa des Hirn zumeist,
vo denn, der wo des Haus abreißt,
die ganze Gschichte geht davo,
so, des habta etz davo.
Iech gibs ja zu, es wor recht eng,
die Zimmer ober aa die Gäng,
aa knarzt bei jedn Schritt die Stiech
des waaßi scho, des is ka Liech.
Die Zimmer, die worn aa recht klaa
mit schiefa Wänd und Deckna aa
doch ohmds so aufn Kanapee
do wors für meina Leit scho sche.
Do hamsa gwaaft und Spiele gmacht,
ham aa oft recht tichtich glacht
oft hots aa wos zum Greina gebn,
es wor halt wie im echtn Lebn.
Die Hausfraa hot die Bluma gossn
oo die Fenster mit die Sprossn
der Vater mit an Seidla Bier
hockt auf der Bänk rechts vo der Tür.
Doch etzat is a andre Zeit
vorbei is die Gemütlichkeit
iech mach miech etzat aa vom Acker,
do hintn kummta scho, der Bagger.
Borfaßlaafn
Wie iech a klaaner Jungas wor,
wor des für uns alla klor
alla Tooch, do missma naus
und zieng aa die Schuh nuch aus.
Borfaßlaafn, des is sche
a jeder werd des wohl versteh
und obs haaß wor oder kolt
mir sin naus, in Feld und Wold.
Wor des Feld amol frisch gmäht,
wie do des borfaßlaafn geht
ma straaft so hie, is gornet dumm
und die Halma lengsi um.
Odder nooch an Gwitterguß
wor des werkli a Genuß
durch die dampfich, worma Lachn
a greßra Freid konnst uns net machn.
Der Labbermaatsch wor aa recht schee
so durch die Zeha in die Heh,
manchesmol, so wor des fei,
wor a Rengwurm mit dabei.
Worma länger in der Sunna
is der Dreeck so langsam gsprunga
und ma kratzt, hot gornet gschaut
die Breggala sich vo der Haut.
So känntma sich des Waschn sporn,
doch ham mir Jungasn erfohrn
kummst ohmds haam beim Glocknlaitn
konn des ja nix Guts bedaitn.
Wall in der Haustier, des is bleed
di Mudder mit an Hodern steht
und steckt ihrn Bubn, so wor des fei
glei ins haaßa Wasser nei.
Sauber geht des dann neis Bett
ober so lang hält des net
denn morng frieh die ganzn Bum
laafn widder borfaß rum.
Sunndooch
Ka Wecker schellt,
trotzdem aufgstandn,
aweng langsam gschaut,
des Elferseidla gsuffn,
der Fraa beim Kochn zugschaut,
geßn,
der Fraa beim Aufspüln zugschaut,
widder aweng langsam gschaut,
des Dreierseidla gsuffn,
gfroocht, wos zum Nochtessn gibt,
des Siemerseidla gsuffn,
des Ochterseidla aa,
widder aweng lamsam gsaut,
neis Bett ganger,
in der Nocht dreimol schiffn müssn,
des wor a scheener Sunndooch.
Texte © Copyright Reinhold Hartmann